ขอเข้าประเด็นเลยดีกว่า... นุชรู้สึกประหลาดๆหลังจากวันที่เจ้าสายรุ้งตาย

เพราะว่าหมาของนุชไปกัดมัน เจ้าสายรุ้งเป็นแมวน้อยน่ารัก นุชก็รักมันนะ แล้วก็รัก

คอนเน่หมาโกลเด้นตัวบักเอ้กด้วย นุชโกรธคอนเน่ ก็ตีแหละ โกรธวันนึงเต็มๆ

สงสารสายรุ้งมาก หลังจากวันนั้น นุชรู้สึกถึงความซวยที่มันชอบกลับมาหาบ่อยๆ

ตาขวาเริ่มกระตุกบ่อยเป็นพักๆ คนเชื่อว่าขวาร้าย ซ้ายดีนี่เนอะ จมูกก็ยังได้กลิ่น

ตอนสูดหายใจเข้า เป็นกลิ่นคล้ายๆ ฮาร์ทบีท มันหอมมาก แต่นุชไม่อยากได้กลิ่น

นั้นเลยอะ นุชค้นหาจากในเน็ตก็กลัวเรื่อง....อย่างนั้น... จริงๆ ใครจะช่วยฟันธง

เรื่องนี้ + วิธีแก้ให้หน่อยก็จะดีมากค่ะ กลัวววอะ

 



เหงา


เศร้า


ขาดความรัก


ถูกทุกข้อ





Cradit : อ. ออร่า Y.B.


                ปิดเทอมมันช่างน่าเบื่อออออออออ รู้สึกหนาวอย่างแบบไม่ถูก เกลียดฤดูฝนจับใจ

ชีวิตที่ได้แต่บ่น หลังจากเคลียร์งานวาระวิจัยอันน่าเบื่อหน่ายจบไป ปิดเทอมเอ๋ยย...........

ปิดเทอม อันแสนเศร้า...

              เห็นหยาดฝนที่ไหลลงมาจากผิวกระจกหน้าต่าง แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้

เวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า... ใกล้ถึงเวลาละ สนามรบข้างหน้า นุชเห็นมันไกลๆ

              เหงาที่ต้องมองบนฟ้า ฟ้ามืดๆ ต้องรีบเก็บผ้า ฟ้าใสๆ ให้รีบตาก แดดดีๆคือโอกาส

ก็เหมือนเวลาในการใช้ชีวิต  จะว่าๆน้ำขึ้นให้รีบตัดอาจจะมองในแง่ร้ายเกินไป บางที ความคิด

คนเราอาจจะไม่ได้แย่เสมอไปอย่างที่ใครเขาว่ากัน

              ยิ่งฝนตกยิงบิ๊วบรรยากาศให้ดูเหงา ความวังเวงอยู่่ริมหน้าต่าง เอามือลูบกระจกที่

เป็นฝ้าละอองน้ำ มองดูฝนที่สาดลงมาจนท่อน้ำล้นปรี่ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฝนจะหยุด

เหงาเหลือเกิน........

               รักคือ.....   ไม่ว่ารักจะเป็นอะไรก็ตาม เด็กกะโปโลจะไม่รู้จักรัก จะยังไม่ขอรักสวย

รักงาม จะไม่ขอแรดจนกว่าจะมีที่เรียน รักตอนนี้ รักพ่อ รักแม่ รักแมว รักหมา รักคอนเน่

กะป้อ กะปอม ที่ไหน ไอเอ็นอะไรพวกนี้ จะเก็บลงหีบซะ คนงี่เง่า!

              ความชั่วร้ายของปิดเทอมส่งผลต่อการเรียน การตั้งตารางการโดดเรียนล่วงหน้า

1 เดือน ดูเหมือนว่าเลว แต่จะสารภาพว่า โดดอ่านหนังสือจริงๆค่ะ  รู้สึกแปลก ที่ตอนนี้

อายุ 17 เหมือนที่พี่ๆเขาเคยผ่านๆกันมา พอถึงจุดนี้รู้สึกกล้ำกลืนฝืนทน กลืนไม่เข้า คาย

ไม่ออกอย่างที่รุ่นพี่เขาว่ากัน ไม่ถึงทีเรา ก็ไม่เข้าใจ คงจะใ้ช้ได้กับทฤษฎีที่ผู้หญิงอยาก

หาสามีไหมนี่?

              เหมือนพักนี้จะไร้คนสนใจ จะมีใครสนใจเรา ถ้าไม่ใช่เรา ครอบครัว ไม่มี

เขาเอาตัวรอดกันหมด เืพื่อนหักหลังเพื่อนได้ โกหกสารพัดรูปแบบ สุดจะทนที่จะมี

เฟคใส่กันปีสุดท้าย ก่อนที่เราจะเซย์กู๊ดบายละกัน

              อึดอัดจัง เหมือนข้างในอกจะมีถุงลมยักษ์พองออกมา ไม่ใช่อะไร เรื่องราวอะไร

ไร้ซึ่งใครเสวนา อยู่กับนิยาย การ์ตูน เกมส์ 10 วัน ก็จะมุ่งสู่วิถึ ติวแล้วละ เศร้าใจบ้าง

ดีใจบ้าง อีก 5 วันเท่านั้นละ เราจะยอมเหนื่อยเพื่ออนาคต

              ครบทุกข้อจริงๆ บางทีก็กระอักกระอ่วนเหลือเกิน ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรออกมา

เป็นตัวอักษร บางทีใจคนเราก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แล้วกับคนอื่น.. ก็คงเรื่องของเขา

จะหาว่าเราไปเสือกอะไร เฮ้อออ

 

                        .................................................................................

 

    ในเมื่อไม่รู้จะไปลงไว้ที่ไหนขอที่นี่ละกันนะคะ เป็นกลอนดอกสร้อย 8 คำ ยังไม่แกร่งกล้า

ที่จะเสริมออฟชั่นเทพลงอย่าง ครุ ลหุ แบบสามัคคีเภท เอ่อ.. ที่ใช้กาพย์สุรางคนางค์มา

ใส่ครุลหุ 555 ปลื้มค่ะ


กลอนดอกสร้อยหวานเลี่ยน


หวานเอ๋ยหวานเลี่ยนระเหี่ยมาก สดจากรากเง้าไพรที่ไหน
อยากจะเสือกยุ่งยากมากทำไม ความจริงใจเห็นทีแทบไม่มี


เกิดเป็นหญิงแย่จริงให้ทนทุกข์  จะมีสุขไร้บ้างตามเศรษฐี
คนจะดีก็เรียกว่ามีผัวดี  ดูเป็นศรีแก่เพศแม่นิยม


พวกผู้ชายหมายตามองจับจ้อง ทุษส่องมองผิวและผม

ชมว่าดีได้ต้องห้ามใจตรอมตรม แทบเป็นลมเป็นขี้ข้าสามี

หญิงไม่สวยรวยปัญญามีมาก  ผู้ชายหากหาไว้มาเป็นศรี
เรือนไม่งามปัญญาเรียกมากมี คนจะดีจะชั่วอยู่สันดาน

หญิงสวยโง่มากขลาดเขลา  เปรียบเหมือนเสาที่ใช้ไว้ค้ำคาน

เขาใช้งานวุ่นมากดั่งไขลาน  โง่ตระการอวดโชว์ว่ามีผัว

 

ผัวเชี่ยเชี่ยสั่วสั่วนั่นมีมาก ใช่ผู้รากมากดีเป็นเถาหัว

ขี้เดนนักเลงเปรตก็ยังกลัว  นี่แหละชั่วแท้จริงมีคนเอา

 

ไม่เข้าใจความคิดสุดประหลาด แสนองอาจแต่งคิดสมองเขลา

ค่านิยมเสื่อมได้ก็แต่เรา ช่วยปัดเป่าเรื่องงี่เง่าให้ออกไป

 

สิ่งที่มองเห็นด้วยตานั้นไม่เที่ยง  โลกจะเอียงจะร้อนไปทางไหน

สิ่งที่เหลือเหลืออยู่เหลือเพียงใจ  คิดอะไรดีชั่วตัวรู้ดี

 

อวดรู้อวดฉลาดแสนน่าเบื่อ แสนคุมเครือไม่รู้นั้นสุขขี

อยู่เฉยๆไม่อวดเก่งแสนจะดี  เป็นแบบนี้ขอเราเป็นเราเอย

 

 

     ต่อมา...... กลอน 8 มั้งคะ ไม่รู้ว่าลูกเล่นแบบนี้เขาเรียกไรน้าา ลืมไปแล้ว รู้สึกบ้าๆ

ว่าเดี๋ยวจะลองแต่งสักวา อิอิ  แต่ยังดีก่า



"ตายแล้วยังโรคจิต...คิดถึงเธอ"

 ตัวฉัน  ห่างไกลไปแล้วลิบลับ    หวังจะจับดาวน้อยหลากหลายสี

เองก็    อยู่ไกลเกินเอื้อมสุดที     หวังแบบนี้จะเป็นได้ไหมหนอ

คิดถึง  สุดสุดแม้จะอยู่ห่าง         หวังแต่ป่างชาตินี้จะมีหรอ

เธอนะ เธอนะน้ำตาคลอ            หวังเป็นหมอใจรักษาเธอ




 

 


ที่บอกว่ารำคาญ ที่จริงชอบฉันใช่ไหม


ที่ด่าฉันอยู่ทุกวัน เพราะเขินใช่ไหม


ที่พร่ำว่าเบื่อฉัน เพราะว่ากลัวฉันอยู่ใกล้?


ที่คอยผลักแกล้งฉันทุกวัน  จะใกล้ฉันใช่ไหม


คำพูดที่บอกว่าให้เลิกการกระทำของเธอ เพราะว่าเธอกลัวฉันจะน่ารักใส่คนอื่นหรอ


แล้วที่คำตอบที่เธอตอบว่า
ไม่ ทั้งหมด


ที่แท้ก็คือความจริงใช่ไหม


ไอ้ผู้ชายปากแข็ง


แล้วจะมาวนเวียนเป็นสัมเวสีข้างๆฉันทำไม


เธอทำให้ฉันขนลุกอย่างบอกไม่ถูก


เธอทำให้ฉันหนาวและร้อนราวกับจะเป็นไข้


เธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไร้ภูมิต้านทาน


เธอทำให้ฉันเข้าใจว่ากลางคืนนั้นไม่หนาว


เธอคือหมอนข้าง


เธอคือที่รองเท้า


เธอคือกระสอบทราย


เธอคือตุ๊กตาที่ฉันรัก


เธอ... ไอ้คนปากแข็ง


เขิล..

 

คิดเล่นๆน่ะ - - แบบว่า พร่ำเพ้อ ทนๆหน่อยละกัน 555